Frequent onderzoek naar de corrosie van stalen damwanden bespaart grote investeringen

Grootschalig verval van stalen damwanden

 
Voor de wederopbouw zijn in de jaren ‘60 en ‘70 van de vorige eeuw veel stalen damwanden in bouwwerken aangebracht. Veel van deze stalen damwanden raken op dit moment aan het einde van hun levensduur. Wanneer het grootste deel van de stalen damwandplank is weg gecorrodeerd blijft er te weinig staal over om de belastingen en spanningen op te nemen. Met als gevolg een grotere vervorming en spanning opbouw in het resterende staal. Het vervangen van stalen damwanden vergt veelal fikse investeringen en grote uitvoeringshinder. Het is daarom voor een beheerder essentieel om te weten in welke conditie zijn damwanden verkeren en zeker als het gaat om kadeconstructies of bijzondere assets. In de praktijk blijkt dat een beheerder hier regelmatig anders mee om gaat. Zo laten beheerders al snel hun jaarlijkse schouw, de voorgeschreven vijfjaarlijkse inspectie en de herberekening van hun constructies (SBRCUR 211) schieten. Voor veel beheerders zijn deze onderzoeken vaak onbekend, te omvangrijk, te duur of te ingewikkeld. Veel managers binnen de beheersorganisaties zijn vaak niet bekend met dergelijke procedures, inspecties en herberekeningen. Een ander probleem is dat veel organisaties de inspectie- en toetsresultaten niet kunnen plaatsten door gebrek aan kennis en kunde.

Corrosie van stalen damwanden

 
De vorm en gestandsdoening van het verval en corrosieproces van stalen damwanden kan erg uiteenlopen. De meest voorkomende corrosievormen zijn uniforme corrosie, galvanische corrosie, microbiële corrosie, putcorrosie, spleetcorrosie, vermoeiingscorrosie en interkristallijne corrosie. Afhankelijk van het type corrosie is het degradatieproces van de damwandplank te herleiden. Zo is bijvoorbeeld uniforme corrosie het minst schadelijk voor de sterkte, met name doordat de aantasting nagenoeg over de gehele oppervlakte aangrijpt. Putcorrosie treedt daarin tegen vaak op kleine oppervlaktes op maar kan de sterkte van de damwandplank wel significant beïnvloeden. Het milieu, maritieme omgeving en belasting zijn erg belangrijk voor de ontwikkeling van corrosie. Deze parameters kunnen juist als katalysator op het corrosieproces werken.

Methodes om de levensduur te verlengen

 
Om de resterende levensduur van een stalen damwandconstructie te bepalen is het noodzakelijk om verschillende veldonderzoeken uit te voeren. Deze veldonderzoeken zijn onder andere een grondig geotechnisch bodemonderzoek, het nemen van staaldiktemetingen van de damwanden, uitvoeren van een inpeiling van waterbodem langs een damwand, etc. Het juiste gebruik en interpretatie van parameters voor onderzoeken en toetsingen van damwanden is cruciaal. Een half onderzoek kan leiden tot verkeerde benaderingen en kritische veiligheidssituaties van damwandconstructies.

Voor de bepaling van de resterende levensduur van damwanden kunnen de rekenparameters vanuit de CUR-richtlijn 166 worden toegepast. Bij een juiste benadering kunnen in de praktijk relatief simpele en doeltreffende maatregelen genomen worden, zoals het aanpassen van de gebruiksreglementen of kadeverordeningen, het aanbrengen van anodes, coaten van de damwanden, enzovoort. Hierdoor kan de levensduur van de damwandconstructie regelmatig worden verlengd, zonder dat er een nieuwe constructie hoeft te worden gerealiseerd. Daarnaast zijn ook oplossingen noodzakelijk voor het opvangen van bolderbelastingen op damwanden (één van de grootste belastingen op kades), door bijvoorbeeld het aanbrengen van een afmeerconstructie. Doordat de levensduur in veel gevallen significant kan worden verlengt kunnen directe investeringen uit blijven, waardoor beheerders op jaarbasis miljoenen euro’s onderhoud en nieuwbouw kunnen besparen. Relatief goedkope onderzoeken, die nu vaak door de beheerders als duur worden ervaren, leveren dus een grote meerwaarde op en een mogelijkheid tot betere spreiding van hoge investeringen.

Ga terug naar de vorige pagina